Η διάνοιξη του δρόμου
Το Μάιο του 1951 άρχισε η διάνοιξη του δρόμου που τον έκανε ο στρατός του 727 όρχου Μηχανικού, διοικητής του οποίου ήτανε ο Λοχαγός Διονύσιος Κοντολέτας. Αυτός έκανε την διάνοιξη του δρόμου Καλλιθέας -Ολυμπιάδας - Κρυόβρυσης - Καρυάς και κατευθείαν προχώρησε για την Λεπτοκαρυά μέχρι τα σύνορα Θεσσαλίας και Μακεδονίας. Η χαρά όλων των κατοίκων από τα 3 χωριά του Ολύμπου ήταν μεγάλη και ευχαρίστησαν το κράτος. Πολλοί στα ορεινά χωριά ονειρευτήκανε ένα τέτοιο έργο, διότι για να πάνε στην Ελασσόνα για τις ανάγκες της οικογένειας τους, βαδίζανε 7, ίσως και 8 ώρες.
Και άρχισαν οι εργασίες στο δρόμο. Σαν το γεφύρι της Άρτας άρχισε ο δρόμος για τα χωριά του Ολύμπου. Άρχισε από την Ολυμπιάδα και με 120 εργάτες. Κορίτσια και αγόρια, γυναίκες και άνδρες, από όλα τα χωριά προσπαθούσαν να δουλέψουν.
Έπρεπε να είχες όμως μέσον, για να πιάσεις δουλειά. Η Ελλάδα έχει σφραγίδα της κομπίνας, του λαδώματος, της κατάντιας και της κατωτερότητας. Ή ανεργία που υπήρχε την εποχή εκείνη οδηγούσε στην απελπισία. Το μεροκάματο ήταν το 1951 18 δραχμές για τις γυναίκες και 22 δραχμές για τους άντρες. Οι εργάτες εκτός από το μεροκάματο είχαν και φαγητό. Για πρωινό είχανε τσάι και μαρμελάδα, για μεσημεριανό και βραδινό, ό,τι έτρωγε ο στρατός τρώγανε και αυτοί.
Στις σκηνές κοιμόταν το βράδυ όλοι οι εργάτες και ο στρατός. Τις πρώτες σκηνές τις είχανε στο ρέμα έξω από την Ολυμπιάδα. Μια βραδιά έπιασε πολλή βροχή και το νερό παρέσυρε τα καζάνια.
Έτσι άρχισε να γίνεται ο δρόμος για τα χωριά του Ολύμπου.
Σιγά-σιγά αλλά σταθερά και όχι με πολλή δυσκολία, διότι ήτανε χωματόδρομος. Όταν φτάσανε ανάμεσα στην Ολυμπιάδα και την Κρυόβρυση, μετακινήσανε τα μαγειρεία και τις σκηνές εκεί, αλλά το πρόβλημα που είχανε ήταν το νερό, γιατί η Κρυόβρυση είχε λίγο νερό και ο νεροκράτης περνούσε κάθε ώρα και έδινε νερό στους εργάτες.
Φτάνοντας στην Κρυόβρυση για τρίτη φορά μετακινήσανε τα μαγειρεία και τις σκηνές και τις βάλανε έξω από την Κρυόβρυση στο ύψωμα. Στην αρχή προχωρούσαν καλά, γιατί δεν βρήκανε πολλή πέτρα μέχρι τα σύνορα της Σκαμνιάς και δινόταν η ευκαιρία στους εργάτες και το στρατό να προχωράνε με γοργό ρυθμό.
Για 4η φορά οι σκηνές και τα μαγειρεία μετακινήθηκαν στα αλώνια της Καρυάς Ολύμπου. Ο στρατός έγινε δεκτός με ικανοποίηση από τους Καρυώτες. Ήταν μερικά βασικά σημεία στο ρέμα, επάνω από τα Κοκκινώγια με πολλές πέτρες που ήθελαν πολύ σκληρή δουλειά. Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1951, λόγω των πολλών στροφών, ξέφυγε ένα στρατιωτικό αυτοκίνητο με 25 άτομα και έπεσε στον γκρεμό. Ευτυχώς ήτανε ανοιχτό από πάνω και με την πρώτη και δεύτερη τούμπα που πήρε, άδειασε όλους τους εργάτες. Μόνο λίγο χτυπήσανε μερικοί, αλλά σκοτώθηκε ο Ανδρέας Παπαδημητρίου και έτσι η Κάρυα πλήρωσε με αίμα το δρόμο αυτό.
Ανδρέας Παπαδημητρίου
Η είδηση του θανάτου του 25χρονου Ανδρέα Παπαδημητρίου συγκίνησε όλους τους Καρυώτες. Ήταν η πρώτη φορά και ο πρώτος θάνατος μετά τον πόλεμο, που μας έδωσε τόσο πόνο και τόση θλίψη.
Συγκλονιστήκαμε από το χαμό του και τα σημάδια του πόνου ήταν χαραγμένα ανεξίτηλα στα πρόσωπα όλων των Καρυωτών. Ήταν μια δύσκολη στιγμή για όλους μας. Ο χάρος μονομάχησε με τον πατριώτη μας τον Αντρέα που ήρθε αντιμέτωπος με το σκληρό πρόσωπο της μοίρας, τόσο σκληρό όσο ήταν και ο τοίχος στην στροφή του δρόμου που οδήγησε στο μοιραίο. Ο θρήνος για τον χαμό του ράγισε τις καρδιές μας.
(από το βιβλίο του Τρύφωνα Μουσουλή "Ιστορία της Καρυάς Ολύμπου και των Καρυωτών ΤΙΠΟΚΟΡ 1996)
